ايمان اكبر وقتى كه دل سالك به نور اسلام اكبر منوّر گرديد گاه‌وبيگاه بر او حالى دست مىدهد كه علاوه بر ادراك شعورى مشاهده مىكند كه هر چه هست مستند به بارى تعالى است و به عبارت ديگر خداى را در همهء احوال حاضر و ناظر مىيابد ، و اين همان مرحلهء شهود و اسلام اكبر است . و چون هنوز به سرحدّ كمال نرسيده است كه به تمام اركان بدن سرايت كند و اعضاء و جوارح را متصرّف گردد لهذا موانع مادّيّه و مشاغل و شواغل طبيعيّه او را از اين حال صرف نموده و در حال اشتغال به شغلى آن شهود را از دست مىدهد و غفلت او را مىگيرد . لذا بايد سالك با عزم راسخ ايستادگى نموده و آن حال را به مقام ملكه بالا برد و به كمال برساند تا شواغل خارجيّه نتوانند مسير شهودى سالك را تغيير دهند و بر حال او غلبه كنند . لذا بايد اين اسلام را از مقام دل به مقام روح سرايت دهد تا آن اجمال به تفصيل پيوندد ، و به امر روح آن حالت تمام قواى ظاهرى و باطنى را فرا گيرد و از حال به ملكه برسد . و اين مقام همانست كه عرفاء از آن تعبير به احسان مىنمايند چه خداوند كريم در قرآن مجيد مىفرمايد : وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا ، ولى به اين اكتفا ننموده پس از آن مىفرمايد : وَ إِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ « 1 » .

--> ( 1 ) - آيهء 69 ، از سورهء 29 : عنكبوت : [ و آنان كه در راه ما مجاهده كردند البتّه به راههاى خودمان هدايتشان مىكنيم . . . و مسلّما خداوند با نيكوكاران است ] .